Problem w tym, że mechanizmy rynkowe zawiodły. Jim Rogers pozwoliłby bankom upaść, żeby ich aktywa trafiły z rąk niekompetentnych do kompetentnych. Brzmi sensownie. Ale skoro teraz trafią do kompetentnych, to jakim cudem wcześniej znalazły się w rękach tych niekompetentnych? Przecież amerykańskie banki na masową skalę uczestniczyły w kredytowo-nieruchomościowo-sekurytyzacyjnej bańce spekulacyjnej, na masową skalę retuszowały swoje wskaźniki płynności, przerabiając aktywa hipoteczne na „papiery dłużne”. Banki i inne instytucje finansowe serio traktowały rekomendacje skompromitowanych teraz agencji ratingowych. System zawiódł. Zawiódł nie tylko nadzór, nie tylko banki centralne, ale zawiódł, przepraszam za wyrażenie, system korporacyjny, w którym naczelną zasadą jest to, co Buffett określa jako „imperatyw instytucjonalny” – zasadę, że dobre jest wszystko to, co robią inni. Zarządy banków wymknęły się akcjonariuszom spod kontroli.

Nacjonalizacja jest zła, bo owszem, państwowe jest złe. Ale o ile lepsze jest – w tym konkretnym przypadku – prywatne? Skąd wziąć uczciwych zarządzających, myślących w perspektywie dłuższej od najbliższego bonusa rocznego? Skoro prywatny właściciel dąży do alokacji aktywów banku przynoszącej największe zyski to gdzie są, ja się pytam, te zyski – bo ja widzę gigantyczne straty.

Trzeba przemyśleć działanie całego systemu. I nie wiem, czy nacjonalizacja nie jest jednak jakimś sposobem, żeby przed przebudowaniem tego domu ugasić jego pożar.

Witam, pierwszy raz się tutaj wpisuję ale czytam ten blog od początku. Jestem z wykształcenia fizykiem i patrzę na rzeczywistość w sposób zmanieryzowany przez tę dziedzinę wiedzy.
Mogę czegoś nie rozumieć, ale wydaje mi się, że mechanizmy rynkowe działają zawsze. Nawet w głębokim komunizmie będą działać. Właśnie dlatego jest to takie niebezpieczne, gdy ktoś stara się im przeczyć. Gdyby w komunizmie przestały działać mechanizmy rynkowe, faktycznie komunizm mógłby okazać się wybawieniem dla człowieka, który z natury jest leniwy. Rzeczywistość jest jednak inna niż wyobrażają sobie komuniści/socjaliści. Oni nie zmieniają rzeczywistości (zasad rządzących wszechświatem) swoimi regulacjami. Zasady pozostają bez zmian. Tak rozumiem mechanizmy rynkowe, jest to to samo co niezmienne zasady. To co robią wszelkiej maści komuniści-socjaliści-demokraci to nakładanie dodatkowych więzów. Bardzo skomplikowany w swojej naturze układ będący gospodarką (którego nikt nigdy nie zdoła opisać równaniami [ a nawet gdyby opisał, nic by mu to nie dało ] ) jest wypychany ze stanu równowagi (optymalny dla niego z założenia) i ustawiany w pozycji niezrównoważonej gdzie nie tylko obserwujemy olbrzymie dodatkowe koszty (straty energii, entropię) ale także jest niesprawiedliwy w głęboko ludzkim znaczeniu. Myślę, że dla libertarianina głównym powodem niezrozumienia przedstawionego tutaj dylematu jest fakt, że nie można ocenić, które z tych rozwiązań jest bardziej „ekonomiczne” – po prostu w moim mniemaniu żadne nie jest ekonomiczne.
Dla konserwatysty natomiast jest to zwyczajnie niesprawiedliwe.

Na marginesie – moze pilnujmy sie przed uzywaniem okreslenia „mechanizmy rynkowe”? Dla mnie to nie niewinny skrot myslowy, to utrwalanie blednych skojarzen, zgodnie z ktorymi rynek to deterministyczny uklad bodzcow, ktory mozna zaplanowac i kontrolowac. Mowmy „dzialania rynkowe”, „procesy rynkowe”, „rozwiazania rynkowe”, ale nie mechanizmy! Rownie drazniace jest sformulowanie „wolna gra sil rynkowych” – ani to gra („grac w rynek” to probowali langisci), ani to sil (nikt tam sily wobec drugiego nie uzywa, to robia etatysci).
Pozdrowienia.

Oto dopiero „weryfikacja prawowierności” Pana Bitnera!!!;))))

Oczywiście, że nacjonalizacja jest najgorszym z możliwych rozwiązań. I to nie tylko dlatego, że narusza/eliminuje mechanizm rynkowy czy doprowadza do uznaniowości w przyznawaniu kredytów (czy innych produktów). Tak naprawdę ma ona inny cel i wcale nie uderza w rynek tak bezpośrednio, jak się wydaje. Rząd ma tu o wiele większą i dalekosiężna „inwencję”.

Otóż tzw. „nacjonalizacja” (w rzeczywistości jest to zaangażowanie kapitałowe państwa rzadko kiedy przekraczające 50% głosów na walnym (gdyż chodzi w znakomitej większości o spółki akcyjne) i prowadzi do o wiele grożniejszych następstw. Pamiętajmy, że recesja się skończy. A udziały/akcje POZOSTANĄ w rękach państwa. Co to oznacza? Otóż to, że spółki publiczne (z natury o rozproszonym akcjonariacie) staną się łupem kolejnych rządów i ich totumfackich. Co prawda chodzi raczej tylko o kilka czy kilkadziesiąt blue chipów, ale to łakomy kąsek!

Dlatego ta „nacjonalizacja” nie ma wiele wspólnego z doświadczeniami z upaństwawianiem przedsiębiorstw. To po prostu rodzaj……akumulacji pierwotnej, aby znów latami „prywatyzować”;))))

Ad Thome

Komentarz znacznie, znacznie lepszy od mojego wpisu.

[...] Posted by Maciej Bitner on marzec 06, 2009 Bez kategorii Czuję się zmuszony odpowiedzieć na polemikę Mateusza Machaja, powstałą w związku z moim wpisem, sugerującym, że rozsądnie przeprowadzona [...]